Op 23 juni 1941 trad Peter in dienst van het Amerikaanse leger. Hij werd ingedeeld bij het 50th Signal Battalion, een eenheid die verantwoordelijk was voor communicatieverbindingen aan het front. Zonder betrouwbare communicatie konden geallieerde commandanten hun troepen niet effectief aansturen. 

In april 1944 arriveerde Peter in Engeland. Daar maakte hij deel uit van de enorme voorbereidingen voor de invasie van Europa. Kort daarna volgde zijn inzet in Normandië, Frankrijk, België en uiteindelijk Duitsland. 

Tijdens de oorlog werd hij tijdelijk toegevoegd aan zowel de beroemde 1st Infantry Division (Big Red One) als de 3rd Armored Division (Spearhead Division). Zijn militaire reis volgde de geallieerde opmars van de stranden van Normandië tot diep in Duitsland.

In april 1945 bevond Peter zich in de omgeving van Nordhausen in Duitsland. Terwijl de oorlog haar einde naderde, werden Amerikaanse troepen geconfronteerd met de gevolgen van concentratiekamp Dora-Mittelbau en een grote humanitaire crisis.

Op 15 april 1945 raakte Peter ernstig gewond. Een week later, op 22 april 1945, overleed hij aan zijn verwondingen. Duitsland zou slechts enkele weken later capituleren. Voor Peter kwam de vrede net te laat. Hij was 39 jaar oud. 

Zijn levensverhaal kreeg daarmee een bijzondere wending. Geboren in Duitsland, geëmigreerd naar Amerika en vervolgens teruggekeerd naar Europa als Amerikaanse soldaat. Uiteindelijk verloor hij zijn leven in het land waar zijn verhaal ooit begon

Na zijn overlijden werd Peter eerst tijdelijk begraven in Duitsland. Uiteindelijk koos zijn zus Lena Klopfer ervoor om hem een permanente rustplaats te geven op de Amerikaanse Begraafplaats in Margraten. Daar rust hij sinds 1949 tussen duizenden andere Amerikaanse militairen die hun leven gaven voor de bevrijding van Europa. 

Meer dan tachtig jaar later wordt zijn graf nog steeds verzorgd. Zijn naam wordt nog steeds genoemd. En door dit onderzoek kan ook zijn verhaal worden doorgegeven aan nieuwe generaties.